Een rentebrief rond Wostwincle

De akte begint met de verklaring van Kateline, jonkvrouw van Wostwincle. Zij maakt bekend aan allen die deze brief zullen zien of horen voorlezen, dat zij een vroegere overeenkomst erkent. Die overeenkomst was gemaakt door haar heer, Soyer van Wostwincle, voor de schepenen van Somergem, volgens recht en vonnis van de schepenbank.

Het ging om een jaarlijkse rente van acht pond en tien schellingen, te betalen op Sint-Baafsdag. Deze rente rustte op land van Soyer van Wostwincle, gelegen te Brebrouch, in de parochie van Wostwincle.

“Jc kateline Joncvere Van wostwincle done te wetene allen den ghenen die dese lettren sullen sien ende horen lesen...”

Een huwelijksgift die later verkocht werd

Soyer van Wostwincle had deze rente oorspronkelijk aan zijn zuster meegegeven bij haar huwelijk met Hendrik van der Capellen. Hendrik verkocht deze rente later aan de kapelrie van Sint-Elisabeth, verbonden met het begijnhof te Gent.

Daarbij werd uitdrukkelijk bepaald dat de rente eeuwig en vast moest blijven bestaan. Indien iemand later zou proberen de rente te verminderen, dan moesten Soyer van Wostwincle of zijn erfgenamen daarvoor borg staan. Zij moesten elk tekort aanvullen, zodat de kapelrie geen verlies zou lijden.

Vrij samengevat: de kapelrie van Sint-Elisabeth kocht niet alleen een jaarlijkse rente, maar ook de juridische zekerheid dat deze rente blijvend en volledig verschuldigd bleef.

Margriete, weduwe van heer Ferant

Uit de jaarlijkse rente van acht pond en tien schellingen ontving vrouwe Margriete, weduwe van heer Ferant, tijdens haar leven jaarlijks veertig schellingen. Daarnaast werd nog een jaarlijkse betaling van zestien penningen vermeld.

Na haar overlijden zouden deze bedragen niet verdwijnen, maar opnieuw toekomen aan de kapelrie van Sint-Elisabeth te Gent. De regeling was dus tegelijk een persoonlijke levenslange uitkering én een blijvende inkomstenbron voor een religieuze stichting.

Personen die delen van de rente betaalden

Daarna volgt een opsomming van personen die elk een deel van de rente verschuldigd waren. Hun betalingen waren verbonden aan stukken land, bunders, wegen of afzonderlijke percelen.

Onder meer worden vermeld: Wouter de Smet, Pieter, zijn zoon, Gertrud, weduwe van Wouter de Smet, Bernard de Munch, Willard Basekin, de weduwe van Lange Willemus, Jan van der Berent, Jan Rolard, Jan de Neve, Arnout Raessone en Hughe, zoon van Riquard.

Kateline en Juliane bevestigen de akte

Op het einde verklaren Kateline, jonkvrouw van Wostwincle, en Juliane, haar kind en erfgename, dat zij deze regeling vast en zeker willen maken. Kateline treedt daarbij op als wettelijke voogdes van haar dochter.

Om de akte kracht bij te zetten, werd zij bezegeld met hun zegel. Ook de pastoor van Wostwincle en de pastoor van Somergem bezegelden de brief, op verzoek van de partijen.

De akte werd gegeven in het jaar des Heren 1277, in de maand juli.