Jan Lantsocht filius Christiaens

Een akte over borgstelling, renten en een aanzienlijke schuldvordering van ongeveer 150 pond groten.

In deze akte verschijnt Jan Lantsocht, zoon van Christiaen, in een duidelijke financiële rol. Hij wordt niet vermeld als getuige, schepen of toevallige betrokkene, maar als de persoon tegenover wie een belangrijke geldelijke verplichting bestond. De akte maakt duidelijk dat er sprake was van een som van ongeveer 150 pond groten, of mogelijk een iets hogere of lagere som, waarvoor zekerheid moest worden gesteld.

De akte begint met het verschijnen van Michiel de Brouckere, zoon van Ghelein de Brouckere, en zijn echtgenote juffrouw Marie van Cleenen. Zij erkennen dat Ghelein de Brouckere en heer Adriaen de Brouckere voor hen borg waren gebleven of borgtocht hadden gedaan. Die borgtocht hield verband met een verplichting tegenover Jan Lantsocht filius Christiaens.

Anders gezegd: Michiel de Brouckere en zijn vrouw stonden in een schuldverhouding tegenover Jan Lantsocht, en Ghelein de Brouckere samen met heer Adriaen de Brouckere hadden zich daarvoor garant gesteld. Zij traden dus op als borgen. Wanneer de schuldenaars hun verplichting tegenover Jan Lantsocht niet konden nakomen, liepen deze borgen het risico dat zij zelf moesten betalen.

Dat is belangrijk om de akte juist te begrijpen. De lange opsomming van renten, achterstallen, landen, huizen, bomen, hofsteden, meersen, bossen en andere goederen is niet zomaar een lijst van bezittingen, en ook niet noodzakelijk bezit van Jan Lantsocht zelf. Die opsomming dient vooral om de borgen te beschermen.

Als Ghelein de Brouckere of heer Adriaen de Brouckere later zouden moeten betalen aan Jan Lantsocht, of indien zij verplicht zouden worden de schuld te verlengen, voor te schieten of op krediet te nemen, dan wilden zij daarvoor schadeloos gesteld worden door Michiel de Brouckere en Marie van Cleenen. De akte regelt dus niet alleen de schuld tegenover Jan Lantsocht, maar vooral ook de zekerheid die de borgen kregen tegenover de personen voor wie zij borg stonden.

De formulering van de akte is streng. Michiel de Brouckere en Marie van Cleenen verbinden zich “de een voor de ander en elk voor het geheel”. Dat betekent dat zij hoofdelijk aansprakelijk waren. Men kon zich dus niet beperken tot elk een deel van de verplichting; ieder van hen kon voor het geheel worden aangesproken.

Niet alleen hun persoon werd verbonden, maar ook hun huidige en toekomstige goederen. Daarbovenop worden verschillende specifieke renten en goederen aangeduid die als bijkomende zekerheid konden dienen. De borgen kregen daardoor de mogelijkheid om achterstallige renten te innen, kwijting te geven, regelingen te treffen met schuldenaars en, indien nodig, zelfs bepaalde rentekapitalen te verkopen wanneer de achterstallen niet voldoende zouden zijn om hen schadeloos te stellen.

De akte draait dus in hoofdzaak om een borgstelling en een zekerheidstelling. Jan Lantsocht staat aan de ene zijde als schuldeiser of begunstigde van de financiële verbintenis. Aan de andere zijde staan Michiel de Brouckere en Marie van Cleenen, voor wie de borgtocht werd aangegaan. Tussen beide partijen staan Ghelein de Brouckere en heer Adriaen de Brouckere als borgen. Zij namen het risico op zich dat zij zouden moeten betalen indien Michiel en zijn vrouw hun verplichtingen niet nakwamen.

Historische duiding

Voor het persoonlijk dossier over Jan Lantsocht is vooral zijn positie in deze akte van belang. De akte toont hem als iemand aan wie een aanzienlijke som verschuldigd was. Een bedrag van 150 pond groten was geen kleine zaak. Het feit dat daarvoor borgen nodig waren en dat vervolgens een hele reeks renten en onroerende goederen als zekerheid werd verbonden, wijst erop dat de verplichting ernstig was en juridisch stevig werd beveiligd.

Men moet voorzichtig blijven met de conclusie dat Jan Lantsocht op basis van deze ene akte zonder meer als rijk kan worden bestempeld. Toch toont de akte wel dat hij in deze context optrad als een kapitaalkrachtige schuldeiser of als houder van een belangrijk tegoed. Zijn naam staat niet aan de rand van de zaak, maar vormt juist de aanleiding voor de hele constructie van borgstelling, schadeloosstelling en zekerheidsstelling.

Deze akte geeft daardoor een waardevol beeld van Jan Lantsocht filius Christiaens. Zij toont hem niet alleen als naam in een archiefstuk, maar als iemand die betrokken was bij krediet, borgtocht en renten. De akte laat zien hoe in die periode financiële verplichtingen werden beveiligd door persoonlijke borgen en door het verbinden van renten en goederen.

Voor Jan Lantsocht betekent dit dat hij in deze transactie duidelijk optrad als schuldeiser van betekenis. De borgen, de hoofdelijkheid, de renten en de mogelijkheid om achterstallen te innen of kapitalen te verkopen, tonen samen dat het om een ernstige financiële zaak ging. In de familiegeschiedenis is dit een belangrijke aanwijzing dat Jan Lantsocht niet zomaar een kleine partij was, maar iemand die in een netwerk van krediet, vertrouwen en juridische zekerheid voorkwam.

Wat deze akte betekent voor de familiegeschiedenis

Voor de geschiedenis van de familie Van Landschoot / Lantsocht / Landsoght is deze akte bijzonder waardevol. Zij toont Jan Lantsocht in een sociale en economische omgeving waarin geld, borgstelling en renten een belangrijke rol speelden. Zijn vermelding is niet vrijblijvend: de financiële constructie van de akte draait uiteindelijk rond de som die aan hem verschuldigd was.

De vermelding Jan Lantsocht filius Christiaens is bovendien genealogisch bruikbaar omdat ze zijn vader noemt. Daardoor wordt niet alleen Jan zelf zichtbaar, maar ook zijn plaats binnen een familielijn. In combinatie met andere akten kan deze vermelding helpen om de positie van deze Jan Lantsocht binnen de bredere familiegeschiedenis verder te bepalen.