Het leven zoals het is in Amerika

In december 1903 schreef Pieter Timmerman vanuit Clifton Springs in de staat New York een brief naar Vlaanderen. De brief werd later gepubliceerd in De Getrouwe van Maldegem en geeft een authentiek beeld van het leven van Vlaamse emigranten in Amerika rond de eeuwwisseling.

Kort daarvoor was zijn vrouw Adela Rijckaert overleden. Timmerman was toen reeds vijfenzeventig jaar oud.

Met het sterven van mijn vrouw ga ik naar een van mijn dochters die in Minnesota woont. Ik denk daar het gerust leven te kunnen hebben in mijn oude dag. Ik ben reeds vijf en zeventig jaar en kan er natuurlijk niet veel jaren meer bijtellen.

Zijn familie was inmiddels over verschillende staten van Amerika verspreid. Hij schreef dat hij negen kinderen in Amerika had, maar dat zij ver van elkaar woonden.

• Paterson, New Jersey
• Clifton Springs, New York
• Moline, Illinois
• Ghent, Minnesota

Hij beschreef ook zijn lange reis naar Minnesota:

Van Clifton Springs tot Chicago is het vier honderd achtenzestig uren. En vandaar moet ik nog meer dan twee honderd uren met de trein verder. Zo zal ik toch eens in mijn leven een reisje met de trein gemaakt hebben. Maar daar is Amerika niet vreemd aan.

Amerikanen maakten volgens hem weinig bezwaar tegen grote afstanden. Men reisde eenvoudig naar plaatsen waar betere kansen werden verwacht.

De mensen maken er niets van om vijftig of honderd uren verder te gaan. Men hoort zeggen: ginder is het beter, en men wil er naartoe.

Toch waarschuwde hij dat niet iedereen rijk werd in Amerika. Maar voor een werkman waren de kansen beter dan in Europa.

In Amerika wordt men betaald voor zijn werk als mens. Men verdient per dag een dollar en een kwart tot een half, en tijdens de oogst tot twee dollars.

Vrouwen werkten meestal niet op het land. Zij bleven thuis bij de kinderen en zorgden voor het huishouden.

Volgens Timmerman was er geen gebrek aan voedsel, maar drankmisbruik werd sterk afgekeurd.

Aan eten en drinken is hier geen gebrek. Maar zij die drinken en hun vrouwen mishandelen krijgen geen werk.

Hij vermeldde ook dat er in de streek rond Clifton Springs verschillende boerderijen leeg stonden wegens gebrek aan arbeiders.

Nieuwe nederzettingen in Minnesota

Na het overlijden van zijn vrouw ging Timmerman wonen bij zijn dochter Nathalie, die getrouwd was met Louis Bottelberghe in Ghent, Minnesota.

De streek lag ver van de grote steden en nog dicht bij de pioniersgebieden.

Wij zijn hier nog honderd uren van Canada Noord, dertig uren van Dakota West en nog vijftig tot zestig uren van streken die nog weinig bewoond zijn.

Investeerders kochten er grote stukken land en verdeelden die in boerderijen.

Een zogenaamde serie land bedroeg ongeveer 340 acres. Mensen konden een halve of volledige serie kopen en in termijnen afbetalen.

Langs de spoorwegen ontstonden nieuwe dorpen:

Eerst komt er een depot van de spoorweg, daarna huizen, winkels, saloons en postoffices. En wanneer er enige huizen staan, laat de bisschop een kerk bouwen.

De bevolking bestond uit een mengeling van Belgen, Fransen, Noren en soms ook Nederlanders.

Een man uit Watervliet vertelde hem dat er dertig jaar eerder nog geen kerk of school was, maar dat er nu zelfs een klooster stond waar vijf nonnen lesgaven.

Werk voor jonge mannen

Voor gezinnen was emigreren moeilijk, maar jonge mannen konden meestal werk vinden.

Voor jonkheden is het wat anders. Er is altijd werk te krijgen.

Arbeiders konden zich verhuren voor negen maanden voor 25 tot 30 dollar per maand. Tijdens de oogst kon dit oplopen tot 60 dollar per maand.

Wie meewerkte met een dorsmachine verdiende 3 dollar per dag, met kost en inwoning bij de boer.

De dorsmachines trokken na de oogst van boerderij naar boerderij. Het graan werd op het land gedorst en het overtollige stro vaak verbrand.

Einde van de brief

Aan het einde van zijn brief schreef Pieter Timmerman:

Op een andere keer zal ik u schrijven wat het land hier kan opbrengen. Ik noem mij, Ulieden Dienaar,
Pieter Timmerman.

Hij vermeldde ook dat hij geboren was te Heille op 26 juni 1828.

De brief werd gepubliceerd in De Getrouwe van Maldegem op 13 maart 1904.